TANIEC W CHMURACH

TANIEC W CHMURACH

chwila uniesienia, podniósł wzrok do góry
gdzie niebo błękitne tuli białe chmury
baranki, owieczki jak miękkie poduszki
a słońce - ich pasterz, drapie je za uszkiem
na puchu niebiańskim kładzie swoją głowę
smakuje je, gryzie, jak watę cukrową
one suną wolno, dostojnie wręcz kroczą
a cały ten widok tworzy pieśń uroczą
wyobraźnia grała, on nadstawił ucha
symfonii niebieskiej w uniesieniu słuchał
do walca w zachwycie zaprosił oczami
odleciał do nieba, by tańczyć z chmurami
kręcił się, wirował, puchem przytulony
całą wieczność chyba, choć nie był zmęczony
całował je, pieścił, oddał duszę własną
słońcem oczy zmrużył, na niebie snów ... zasnął